André van Duin Show Het begon voor mij, naast een werkopleiding bij de KRO, met een stage bij de NOS. Ook werkte ik nog een blauwe maandag als kabelsleper, waarmee veel omroepcarrières vroeger begonnen. In die tijd zat ik met m'n neus op het proces van producties als het legendarische Toppop, het 1e seizoen van Zeg 'ns Aa, dramaseries van Willy van Hemert en John van der Rest, de André van Duin Show... Bij dat laatste programma moest er onverwacht voor een sketch door de crew gefigureerd worden. Foto uit 1981. Staand v.l.n.r. cameraman Wim Pruin, André van Duin. Op het bed v.l.n.r. opnameleider Ton Bourgogne, Corrie van Gorp, cameraman Theo Joosten. Vooraan zit een nog jonge Jan. Waku Waku In de tweede helft van de jaren '80 werkte ik mee aan de eerste seizoenen van dit Japanse format. Mijn taak bestond er uit om het ruwe Japanse basismateriaal te bewerken voor de Nederlandse uitzendingen. Mijn dierenkennis ging met sprongen vooruit. Het voltallige team. v.l.n.r. Bep Westenberg (presentatiecoach), Lidy Tuerlings (regie-ass.), ik, Jo-An Houdijk (productie), Jennemiek van Gestel (muziekproductie), Jennifer van Oostrum (regie), Els Fröger (research), Frans Engelsma (bioloog). Poëzieclips In het kader van het project Doe Maar Dicht Maar regisseerde ik in 1990 en 1992 een grote hoeveelheid videoclips gebaseerd op gedichten van middelbare scholieren. Verder op deze pagina is een aantal te bekijken aan de hand van youtube filmpjes. Hier ben ik met cameraman Roald ten Hagen opnamen aan het maken op het dakterras van de woning van Anne Frank op het Merwedeplein in Amsterdam. De Wie Krijgt Oom Frans Zijn Huis Uit Show Dit was de titel van mijn eindproductie voor de studioregiecursus die ik in 1991 volgde. Bart Oomen (rechts) probeert met aanlokkelijk cultureel aanbod Oom Frans (Jon van Eerd, 2e van links) zijn huis uit te krijgen. Tussen hen in regie-assistente Jennemiek van Gestel. De Ridders Van Het Hete Hangijzer In 1991 regisseerde ik een jeugddramaserie over twee ridders die op pad gingen om kinderleed te bestrijden. De hoofdrollen werden gespeeld door Erik de Vogel (midden; bekend geworden door zijn rol in GTST) en Bart Oomen (rechts). De interieur scènes (foto) werden opgenomen in Studio B in Bussum; de roemruchte studio waar ook Ja Zuster Nee Zuster en Pipo waren gemaakt. De Ridders Van Het Hete Hangijzer De buitenopnames werden voor een deel opgenomen in De Doornenburg. Een imposant kasteel waar ook de legendarische serie Floris was gefilmd. Helaas is de serie maar één keer uitgezonden omdat de herhalingsrechten van de vele bekende gastacteurs niet afgekocht waren. V.l.n.r. Dick Hoevenaars (camera), Frank Smeehuijzen (geluid), ik, Erik de Vogel, Eric Velu, Joeri Donsu (regie-ass.), Bart Oomen, Niek Barendsen, Renée Beekmans (make-up), Milan Koopman (runner) Was Het Elke Dag Maar Kerstmis Het eerste studioprogramma dat ik regisseerde was een familie kerstshow. In een kleurrijk decor, dat was opgebouwd uit uitvergrootte kindertekeningen, ontvingen Stefan Stasse en Adri Verwey samen met een groep kinderen diverse Nederlandse artiesten die eigentijdse versies van bekende kerstnummers vertolkten. Op de foto geef ik aanwijzingen aan Stef Bos. Ontbijt TV In 1994 was Nederland klaar voor ontbijttelevisie. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Ik ging naar New York om alle belangrijke Breakfast Shows te bekijken. Het inspireerde enorm. Hoe de presentatoren een soort familietje vormen voor de camera, de live-verbindingen met rechtstreekse nieuwsverslagen, het in beeld brengen van de files, het huiskamer decor, etc.; het was allemaal nieuw voor ons. Ik putte veel inspiratie uit de reis voor het opzetten van de Nederlandse KRO-versie. Hier breng ik een bezoek aan de beroemdste coast to coast Breakfast Show: Goodmorning America van ABC. V.l.n.r. David Hammelburg, ik, Jan van Galen en anchorman Charles Gibson Ontbijt TV Tijdens dezelfde trip woonde ik met Jan van Galen ook een uitzending bij van één van de belangrijkste Amerikaanse actualiteitenrubrieken "News World Tonight". Hier zit ik achter de presentatiedesk van de befaamde journalist Peter Jennings. Naast de redactie lag zijn kantoor, de muren vol met foto's van beroemde wereldleiders. Zijn kantoor had tevens een privé badkamer, waarin op de rand van het bad achterloos 5 Emmy Awards stonden; de hoogste televisieonderscheiding. Memories Eind 1997 werd er gestart met de eerste serie van Memories. De eerste seizoenen werden de filmpjes nog omlijst door een studiodeel. Veel van de goede programmaideeën in die jaren kwamen uit de koker van Ton Verlind. Zo ook Memories. Hier een foto genomen tijdens een camerarepetitie. V.l.n.r. Ellen van der Linden, Marianne van Helden, Anita Witzier, ik en Sarah Vos. Memories In de eerste seizoenen van Memories kwamen er in de studio als verrassing bekende artiesten langs die een lied zongen dat verweven was met de liefdesherinneringen van de hoofdgasten. Hier heb ik het duidelijk naar mijn zin bij een camerarepetitie van George Baker die zijn Una Paloma Blanca voor een slagersechtpaar zong. Ilse DeLange in Nashville Begin 1998 was Ilse DeLange nog onbekend. Een half jaar later zou dat helemaal anders zijn. Begin van dat jaar nam zij in Nashville haar eerste album "World of Hurt" op. Samen met Menno Timmermans van Warner Music, presentator Ruud Hermans en producer Dirk Schouten volgde ik (regie) haar naar Nashville om een portret van haar te maken. Over hoe een onbekend meisje uit Almelo opeens in de studio in Nashville terecht komt. Hier sta ik met Ilse voor de auto van Hank Williams in de Country Hall of Fame in Nashville. Videoclip "World of Hurt" In slechts een paar dagen namen we met een Amerikaanse TV-crew een 20 minuten durende TV-special over Ilse op, incl. drie clips. In de studio waar ze haar album had ingezongen, regisseerde ik de clip van World of Hurt die later door Warner Music apart werd uitgebracht als de officiele clip. Met het Amerikaanse TV-team (cameraman David Haylock uiterst links en geluidsman John Richardson uiterst rechts) na afloop van de opname in de platenstudio. De clip is te bekijken door deze link aan te klikken. Willem Duys Op een dag in mei 1999 liep ik in het oude NCRV-gebouw aan de Schuttersweg in Hilversum omroep-corryfee Willem Duys tegen het lijf. Duys was in de jaren '60 en '70 samen met Mies Bouwman de meest bekende televisiemaker van ons kikkerlandje. Tevens was hij platenbaas en commentator van het Songfestival en alle belangrijke internationale tenniswedstrijden. Een collega legde de ontmoeting vast op de gevoelige plaat. Op de achtergrond de Willem Wever camper. Willem Wever genomineerd voor een Emmy Award In 2001, kort na 9/11, werd het NCRV-programma Willem Wever waar ik eindredacteur van was, genomineerd voor de hoogste onderscheiding op TV-gebied: een Emmy Award. Hier poseer ik met het toenmalig hoofd infotainment Roek Lips bij de uitreiking van de nominatie in het Sheraton in New York. Uiteindelijk ging de hoofdprijs na een spannende en bijzondere avond helaas niet naar ons. Dat neemt niet weg dat het behoren tot de beste 4 jeugdprogramma's ter wereld een enorme eer was! Anne Frank (2006) In april 2006 opende Prinses Máxima de tentoonstelling "Anne Frank, mijn leven in brieven" in het Amsterdams Historisch Museum. De tentoonstelling bestond uit de bewaard gebleven correspondentie van de familie Frank. Daarmee werd een beeld geschetst van de ontwikkeling van Anne als schrijfster. Tevens gaf het inzicht hoe Anne zich van peuter tot jong volwassene ontwikkelde. Bovendien gaf het een goed beeld van de immigratie van Duitse vluchtelingen in vooroorlogs Amsterdam. Ik legde de basis voor het concept dat verder uitgewerkt werd door Wouter van der Sluis (AFS) en Annemarie de Wildt (AHM). Op de foto leid ik Prinses Máxima rond. Geheel links Buddy Elias, de neef van Anne Frank. (foto: Monique Vermeulen) Eddy Christiani Die fasciantie voor muziek uit het 78-toeren tijdperk brengt mij zo nu en dan op bijzondere plekken. Zo kwam ik op een zaterdag in januari 2009 terecht in een café in Monnickendam, waar mijn dierbare oud-collega's Henk van der Horst en Jan Fillekers opnamen maakten voor hun documentaire over Eddy Christiani. Henk had mij gevraagd met een aantal 78-toerenplaten van Christiani langs te komen. Christiani was de eerste elektrische gitarist van Nederland. Hij speelde in later jaren op een door Chet Atkins gesigneerde Gretsch Country Gentleman. In de jaren '50 won hij jaren achtereen de Tuney Tunes poll als de populairste mannelijke vocalist. Natuurlijk moest ik (ziek hoofd, met koorts) even poseren met de oude meester die ten tijde van deze foto bijna 91 was. Geef mij maar Amsterdam (2006) Na vol verbazing naar de herdenkingsbijeenkomst voor André Hazes in de Arena te hebben gekeken, kreeg ik het idee voor een tentoonstelling waarin het Amsterdamse levenslied én de 20e eeuwse sociale geschiedenis centraal zouden staan. Het zou tevens een breder publiek naar het museum trekken. Conservator Annemarie de Wildt maakte de fraaie tentoonstelling. Het was tevens een zeer geslaagd crossmediaal project! Naast de tentoonstelling kwam er een boek, uitgegeven bij Vic van de Reijt's Nijgh & Van Ditmar. Tevens werd er een CD uitgebracht op het Fonos-label van Beeld en Geluid. En er kwam een speciale grote RTV Noord-Holland televisieuitzending vanuit het museum. Hier sta ik te keuvelen met Vic van de Reijt tijdens de opening van de tentoonstelling. Rijk gekleed 1750-1914 (2005) Het museum Willet Holthuysen aan de Amsterdamse Herengracht valt ook onder het beheer van het AHM. Dit oude herenhuis leent zich uitermate voor kleine smaakvolle kunsthistorische presentaties. Conservator Annemarie den Dekker (rechts) maakte de meest uiteenlopende aantrekkelijke (historische) modetentoonstellingen. Voorafgaand aan de tentoonstelling "Rijk gekleed 1750-1914" in Willet Holthuysen, moest een groot aantal schitterende japonnen, jurken en kostuums uit eigen collectie gerestaureerd en gefotografeerd worden. Deze foto werd genomen tijdens een fotosessie in de filmzaal van het AHM. Zeemanstatoeages (2005) De titel zegt het al. In het gewelf van het AHM werd een kleine doch spannende presentatie getoond van opzienbarende tatoeages uit de collectie van tatoeagekoning Henk Schiffmacher. Hier poseert de meester met mijn twee dochters Esther (links) en Fanny.

Achter de schermen bij 'Otto Frank - vader van Anne' In 2009/2010 was ik namens de Anne Frank Stichting projectleider van een documentaire over het leven van Otto Frank. Tijdens één van de opnames maakte ik dit 'achter de schermen' filmpje met een minicamera ter grootte van een mobieltje (Creative Vado HD) van regisseur David de Jongh. De documentaire werd geproduceerd door Pieter van Huystee films en kwam uit ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van het Anne Frank Huis in april 2010. Ik interviewde David in het voormalige privékantoor van Otto Frank in het Anne Frank Huis. Revolving Hotel Room Wederom met het minicameraatje: een nacht in het Boijmans van Beuningen in Roterdam in februari 2010. Slapen in de Revolving Hotel Room van de Duitse kunstenaar Carsten Höller (als onderdeel van de tentoonstelling Divided Divided). Maar eerst 's nachts dwalen met een zaklantaarn door de vaste collectie alvorens te dromen tussen de zwarte satijnen dekbedden op grote glazen ronddraaiende schijven. Compilatie Floralia Country Festival In 1992 leefde ik me heerlijk uit toen ik in twee sfleveringen een registratie maakte van het jaarlijkse Floralia Country Festival in Oosterhout. Voor de inleiding maakte ik met het mini-cowboy filmpje een jeugddroom waar! Ruud Hermans in de rol van cowboy, een koeienschedel van de rekwisietenafdeling en een paar mooie western-attributen. Tot slot een flinke camerakraan voor de cliché western-shots. Ook schreef ik een ietwat flauwe scène voor Stella Parton (inderdaad, zus van Dolly). Verder nog een optreden van de Canadese band South Mountain met de magistrale gitarist Steve Piticco. Achter de schermen bij "Ilse DeLange in Nashville" In 1998 nam Ilse Delange haar debuut-album "World of Hurt" op in Nashville, Tennessee. Een programma-team van de KRO volgde haar ter plekke een aantal dagen. Het resultaat werd uitgezonden onder de titel "Ilse in Nashville". Het team bestond uit Ruud Hermans (presentatie), Dirk Schouten (productie), Menno Timmerman (A&R-manager) en Jan Hovers (regie). In dit item beelden die met een handycam achter de schermen gemaakt werden. Angela Groothuizen in de kano door de Amsterdamse grachten In de zomer van 1993 zond de KRO een serie programma's uit onder de titel 'Nou dit weer' ter afwisseling van het immens populaire 'Ook dat nog'. In iedere uitzending was er een item waarin cabaretier Marcel Verreck en ik op zoek gingen naar het speciale zomergevoel van bekende en gewone Nederlanders. Maar ook naar bijzondere zomerse plekjes. In dit item onthult Angela Groothuizen haar passie voor het peddelen in haar opblaasbare kano, die ze altijd voor een rustig moment achter in haar auto heeft liggen. Samen met Marcel Verreck doorkruist zij de Amsterdamse grachten. Op zoek naar de toeristische hoogtepunten van de Wieringermeer Nog een filmpje uit 'Nou dit weer'. In dit item gaat Marcel Verreck op zoek naar de talloze geweldige indrukwekkende en meeslepende toeristische hoogtepunten van de Wieringermeer. Drentse Fiets4Daagse Uit 'Nou dit weer'. In dit item heeft Marcel Verreck zijn zinnen gezet op het winnen van de Drentse Fiets4Daagse, om zodoende het Nederlandse wielrennen weer op de kaart te zetten. De Jeugdherberg - op zoek naar het vertrouwde gevoel van weleer Uit 'Nou dit weer'. In dit item gaat Marcel Verreck goed geluimd op pad naar een oude vertrouwde jeugdherberg. But the times they are a changing... Anneke Grönloh - Ode aan de Waal Uit 'Nou dit weer'. In dit item gaat Marcel Verreck op bezoek bij Anneke Grönloh in haar huis in de Betuwe, op een steenworp afstand van de Waal. Anneke woont met plezier in de vrije natuur, onthult haar angst voor kippen en brengt terloops een ode aan de Waal. Poëzieclip - "Ze" (over Anne Frank) In 1990 en 1992 regisseerde ik een grote hoeveelheid videoclips gebaseerd op gedichten van jongeren. Dit gebeurde in het kader van het Doe Maar Dicht Maar project. Een aantal clips is hieronder te bekijken. Deze clip is gebaseerd op het gedicht "Ze" van Milica Elzinga (destijds 15 jaar) en gaat over Anne Frank. Regie: Jan Hovers, montage: Paul Breddels, camera: Roald ten Hage, geluid: Robert Polderman, mixage: Gert Jan Eijlers, productie: Marc Schaaps, eindredactie: Gabriël Maassen Poëzieclip - Asfalt Deze clip is gebaseerd op het gedicht "Asfalt" van Robert Stolp (destijds 16 jaar) en gaat over een auto-ongeluk. De clip is opgenomen op een autokerkhof. De geluidstrack bestaat uit samples die ik met een DAT-recorder op hetzelfde autokerkhof opnam en met Rob Glotzbach tot een geluidscollage monteerde. Deze digitale techniek stond destijds nog in de kinderschoenen. Regie: Jan Hovers, montage: Paul Breddels, camera: Roald ten Hage, geluid: Mike van der Sluijs, muziek/collage: Rob Glotzbach en Jan Hovers, productie: Marc Schaaps, eindredactie: Gabriël Maassen Poëzieclip - De metalen poppetjes Deze clip is gebaseerd op het gedicht "De metalen poppetjes" van Julian Garcia, destijds slechts 12 jaar oud. Regie: Jan Hovers, montage: Paul Breddels, animatie: Femke Hoyng, camera: Roald ten Hage, techniek: Mike van der Sluijs, mixage: Gert Jan Eijlers, productie: Marc Schaaps, eindredactie: Gabriël Maassen Poëzieclip - De wereld draait door Deze clip is gebaseerd op het gedicht "De wereld draait door" van Judith Dekkers, destijds 15 jaar oud. De clip werd deels opgebouwd uit archiefbeelden, deels opgenomen op zwart/wit super8-film, o.a. in een machinefabriek in Zwanenburg. Regie: Jan Hovers, montage: Paul Breddels, camera: Femke Hoyng, productie: Marc Schaaps, eindredactie: Gabriël Maassen Poëzieclip "Lichamelijke Oefening" In 1990 en 1992 regisseerde ik een grote hoeveelheid videoclips gebaseerd op gedichten van jongeren. Dit gebeurde in het kader van het Doe Maar Dicht Maar project. Een aantal clips is hieronder te bekijken. Deze clip, over 'gymnastiek' nam ik op in de traditionele gymzaal van de St.Lidwinaschool op het Linnaeushof in Amsterdam Watergraafsmeer. Camera: Eddy Chevalier, techniek: Rob van Elst, montage: Paul Breddels Poëzieclip "Zonnige Perioden" Deze vrolijke clip, op muziek door het Willem Breuker Kollektief, heeft barometers als hoofdrolspelers. Daarvoor poseerde een aantal mensen met barometers voor een blauw scherm in het Barometermuseum in Maartensdijk. De achtergronden zijn door Paul Breddels bewerkte stills die ik in Hilversum opnam. Poëzieclip "Mijn Dijn" Een ballet voor fietsen. De digitale techniek stond nog in de kinderschoenen. Om de balkjes op elkaar afgestemd en op de muziek getimed door het beeld te laten bewegen, zaten we met grote vellen vol berekingen in de montage. Uiteindelijk kregen we de vier voorgemonteerde lagen (balkjes) van 4 weergavemachines goed in de maat. De shots werden voor de deur van het Amstel Station in Amsterdam opgenomen. De muziek is van Joe Jackson. Camera: Eddy Chevalier, techniek: Rob van Elst, montage: Paul Breddels Poëzieclip "Leeg" Een simpel mooi gedichtje van een 15-jarig meisje dat ik vertaalde naar een lege kartonnen doos. Poëzieclip "Nachtvlinders" De nachtbeelden nam ik met cameraman Eddy Chevalier begin 1990 op in het centrum van Amsterdam. De kleurrijke vlinder bouwden we door inktvlekken tussen dubbelgevouwen papiertjes te maken, deze op te nemen en digitaal te animeren. De muziek is afkomstig van 78-toeren; "Harlem Nocturne" door het orkest van Ray Anthony. Meer over dit mysterieuze nummer kun je vinden op deze pagina van mijn 78-toerenpakhuis. Poëzieclip "Lege Plekken" Een intens gedicht vraagt intense beelden en geluiden. In een studio in Hilversum werkten we met een model en vooral heel veel met licht en donker. Voor het geluid nam ik opnamen van Tibetaanse bellen en gongen. En voor de typografie deed ik een beroep op mijn KRO-collega Marijke de Jong, die zo mooi kon schrijven. Poëzieclip "Rood is de zon" Editor Paul Breddels vroeg mij op een dag of ik niks kon bedenken met een virtueel digitaal kamertje. Digitale technieken stonden in 1990 nog enorm in de kinderschoenen en Paul experimenteerde er lustig op los met de nieuwste apparatuur. Vanuit dit gedichtje over kleurplaten bedacht ik het door Paul gevraagde kamertje. Tekenaar Felix maakte de kleurplaten. Het meisje is Michelle Schimscheimer die voorbeeldig alle bewegingen in een volledig lege studio tegen chromakey-wand uitvoerde zonder een idee te hebben waar ze mee bezig was. Haar vader, de bekende componist en orkestleider Edwin Schimscheimer, maakte speciaal voor deze clip de muziek. Poëzieclip "Soms uren achter de piano" Piano's, piano's en nog eens piano's. Opgenomen in de showroom van Cristofori aan de Prinsengracht in Amsterdam. Camera: Pablo Carasquer. Een hoofdrol voor de beeldbewerking van Paul Breddels. En de krakkemikkige uitvoering aan het einde van Lady Madonna is, helaas, van mij. Poëzieclip "Zee" Op de uiterst geschikte klanken van Rimsky-Korsakov's Sheherazade zie je versneld talloze beelden van Amsterdam Zuid en Oost in 1990. Voor de goede observator is te zien hoe leeg de oostelijke eilanden en het gebied rond de Amsterdam Arena nog zijn. De apotheose brengt ons naar Parnassia in Bloemendaal aan Zee.